Özlem

Özlüyorum!

Hayata toz pembe bakışımı özlüyorum! Hiç bir şeyin imkansız olmadığını düşündüğüm zamanları özlüyorum.. Başımı kaldırıp yıldızlara baktığımda düşen o bir yıldız sayesinde dileğimin kabul olacağını düşündüğüm anı özlüyorum..

Koyulan yasakları çiğnediğim, sınavlarda çektiğim o kopyalara bakarak soruları korkusuzca yanıtladığım yılları özlüyorum.

Okul yıllarında dersi ekip kaçtığım yılları özlüyorum.. Uzaktan masumca birini sevişimi, Yalanların bile masumca olduğu o yılları özlüyorum..

Arkadaşlıkların çıkarsızca olduğu, plansızca kafama estiğimi yaptığım yaşımı özlüyorum..

Hayatın gerçekliğini tatmadan önce her şeyin istediğim gibi olacağını düşündüren hayallerimi özlüyorum..

Ergenlik dönemini atlattıktan sonra bir birey olacağımı ve kararlarımı tek başıma verebileceğimi düşündüğüm o dönemi özlüyorum..

Birinin elini masumca tuttuğumda hissettiğim o kalp çarpıntısını özlüyorum..

Sonunu düşünmeden yaptığım hataları, herkesi kendim gibi sandığım zamanları özlüyorum..

Telefon elimde o kişiden gelecek mesajı beklediğim anı, kavga ettiğimde özlemle sarıldığım anı özlüyorum.

Uzaklardan telefon açtığında ve o sesi duyduğumda gözümden akan yaşın hissettirdiği sevgiyi, geleceği günü iple çektiğim yaşlarımı özlüyorum..

İçimdeki çocuğun bana yaptırdığı yanlış şeyleri, düşünmeden hareket ettiğim, kırıldığım için karşımdakini kolayca kırabildiğim o fevri hareketlerimi özlüyorum.

Annemin, babamın ölümsüz olduğunu, hep yanımda olacağını düşündüğüm yılları özlüyorum.

Kendi kendime konuştuğum, duvarların beni duyacağını düşündüğüm yaşlarımı özlüyorum..

Konuşmadan da anlaşabildiğimiz, bir bakışımızla her şeyi anlatabildiğimiz yılları özlüyorum..

İstediğim başarıyı yakalayabileceğimi, sevdiklerimizle ömür boyu mutlu olabileceğimizi düşündüğüm yılları özlüyorum..

İnsanların hep iyi olduğunu düşündüğüm, bencilliğin, kötülüğün olmadığı bir dünyada yaşadığımı düşündüğüm yılları özlüyorum..

O ilk içtiğim rakının tadını, verdiği hissi özlüyorum..

Yanımdakine güvenerek bana bir şey olmaz dediğim anı özlüyorum..

Şimdi ne mi oldu?

25 yaş hayatın dönüm noktası.. Hayatın o kadar da masum olmadığını, sevgilerin bir çıkara bağlı olduğunu, dünyanın o kadar da iyi bir yer olmadığını, her istediğinin olmayacağını, bir sınavda olduğumuzu anlarsın ve büyüdüğünü kabullenemezsin..

Özlersin işte.. çocukluğunu, masum sevgileri, ilk adımlarını özlersin..

Sevgiyle kalın..

Gece Sessizliği

Gece midir insanı hüzünlendiren yoksa biz miyiz hüzünlenmek için geceyi bekleyen?

Karanlık çöktüğünde yapmaz mıyız hayat denen muhasebeyi? Doğrularımızı, yanlışlarımızı, kalp kırıklıklarımızı gece sessizliği çöktüğünde düşünmez miyiz?

O karanlık örtü her yeri sardığında yalnız kalmaz mısın? Kendinle baş başa kaldığın o an hüzünlenmez misin?

Gecenin sessizliğiyle beraber odanda ki o tekli koltukta oturduğunda, arabana atlayıp bomboş yolda son ses müzikle gazı körüklediğinde, yatağında uzanıp tavanı izlediğinde düşüncelere dalmaz mısın?

Gece olduğunda kendini dinlemeyi özlemez misin? Özlediğin o benliğini kucaklamaz mısın?

Gündüz kovduğunda, gece gelmez mi o hatıralar? O hatıralar değil midir seni hüzünlendiren?

Gecenin karanlığında arka planda çalan müziğin ritminde boş duvarlara bakarak eksik olan şeyi düşünmez misin? Düşünceler değil midir, seni hüzne boğan?

Gece değil midir hayatının film şeridi gibi önünden geçmesini sağlayan? Gece değil midir serinliğiyle seni üşüten?

Gece değil midir yıldızlara bakarak kaymasını umutla beklememizi sağlayan? Her kayacak yıldızda bir dilek hakkımız olduğunun umudunu veren?

Gece sessizliğinde bir bebek özlemiyle aramaz mısın onu? Tüm keşkelerinin hesabını o zaman yapmaz mısın?

Gün yüzüne çıkan o fikirlerin sahibi gece değil midir? Karanlık örtü kalktığında o fikirler gün yüzüne çıkmaz mı?

Aslında kendi muhasebemizi yapmamızı sağlayan o karanlık örtü değil midir?

Evet!

Günün koşturmacasında düşünme, doğrularımızı ya da yanlışlarımızı tartma fırsatımız olmaz. Tüm fevriliğimiz üzerimizde ani kararlar veririz. Günün akışına ayak uydururuz. Rutin yapmamız gereken şeyler vardır ve bu hiç değişmez. Gün ortasında hiç yalnız değilizdir. Sadece eşinle, dostunla günün muhasebesini yaparsın ama kendi içindekilerinin muhasebesini yapamazsın. Sabah aydınlığında her şey yolundadır değil mi? Yolunda gitmeyen şeylerin farkına gece sessizliği çökünce varırız. Gece insana ilham verir. Yeniden sabah olacağının ümidini, yalnızlıktan kurtulacağının sevincini yaşatır. Öyle bir ironi ki aynı şekilde karanlığın çöküşünü izlemek, kendinle baş başa kalkmak için yeniden gece olmasını bekleriz…

Her gecenin bir sabahı, her sabahın bir gecesi var..  Huzurlu gecelerimiz, aydınlık sabahlarımız olsun..

Hayalet

Hayal mi yoksa gerçek mi?

Gerçeğin peşinden mi gidersin yoksa hayal ettiklerinin mi? Hayal mi kurarsın yoksa gerçekçi mi yaşarsın? Hayal ettiklerinin peşinden mi gidersin yoksa gerçeği kabullenip mi yaşarsın?

Seni hangisi mutlu edecek? Sen seç!

Araba almak isteyip paran olmadığı için yürümek mi, daha çok çalışıp ya da sorumluluk alıp borçlarını ödeyeceğin arabaya sahip olmak mı?

Sinema seansını kaçırdığın için bunu kabullenip geri dönmek mi yoksa görevliden rica edip filmi izlemeye koyulmak mı?

İşindeki başarısızlığı kabullenip işten ayrılmak mı yoksa başarısız olduğun noktalara odaklanıp başarıya ulaşmak mı?

Çocuğunun derslerine aşina olmadığı için onu eğitememekten şikayet etmek mi yoksa onunla beraber o dersi öğrenmek mi?

Katılmak istediğin bir aktiviteye beceremeyeceğin için geri çekilmek mi yoksa üzerine giderek keyif almak mı?

Gitmek istediğin şehre ya da ülkeye hiç bilmediğin bir yer diye gidememek mi yoksa biletini alıp yola koyulmak mı?

Hoş görünen bir yemeğin lezzetini merak edip kötüdür diye tadına bakmamak mı yoksa yediğinde leziz olduğunun farkına varıp tadına doyamamak mı?

Tek başına yolculuk yapmaktan çekindiğin için o merak ettiğin güzelliği kaçırmak mı yoksa arabana atlayıp yeni tanışacağın insanlarla güzel bir keşfe çıkmak mı?

Tarz olacağını düşündüğün bir kıyafeti sırf yakışmaz diye giymemek mi yoksa giyip beğenilmek mi?

O çok içmek istediğin kahveyi sırf uykun kaçacak diye içmemek mi yoksa kitabını okurken yudumlayacağın kahvenin lezzetine varmak mı?

Şartlar uygun değil diye o sevdiğin insanın yanında olmamak mı yoksa yeni düzende mutlu olmaya çalışmak mı?

Hayallerin mi yoksa kabullenişlerin mi?

Hangisi?

Arka Mahalle

Bazen içindekileri haykırmak, dünyaya bağırmak istersin.. Hayatla nasıl bir sınav verdiğini anlayamazsın, anlam veremezsen ki..

Her şey yolundadır aslında ama içinde fırtınalar eser, sesini duyan olmaz çünkü içine haykırırsın, içine kusarsın tüm o sözleri..

Bilirsin ki seni senden başka kimse anlamayacaktır.. Hele anlamasını istediklerin.. Bu yüzden içine konuşursun, içine bağırırsın, fırtınalar estirirsin ama kimse duymaz, kimse bilmez..

Kızarsın ama anlatamazsın, küsersin ama küstüğün bilinmez, kırılırsın ama parçaların görünmez olur..

Neye kızdığını, neden küstüğünü, niye kırıldığını kendin bile bilemezsin. Sebepsiz haykırışlarını içine atarsın çünkü içine attığında son bulacaktır.. Bulur da..

Ama bir bakmışsın kendini bir balonun içinde bulursun. İçinden nasıl çıkacağını bilemediğin, bağırsan kimsenin sesini duymayacağı.. Sadece debelenirsin, çıkış yolu ararsın ama o balonu söndürecek bir yol bulamazsın..

Çünkü o balonu içinde sen yaratmışsındır. Her geçen gün büyütmüşsündür.. Bilmeden.. İstemeden..

Fark edersin ki son bulacağını düşündüğün her şey bir yerde toplanmış ve sana savaş açmıştır, içine almıştır, sıkışıp kalmışsındır..

Sen de kendine duvar örersin, kimse sana zarar veremesin, yaralarını görmesin, onları acıtmasın diye.. İçindeki balonu söndürdüğünü sandığın an yeniden fark edip şişirmesinler diye..

Zamanla şişirdiğin o balonun içinde olduğunu, hala çıkamadığını fark edersin.

Aslında istersin sesini duyacak birini, anlattıklarını dinleyecek, konuşmadığında gözlerinden seni okuyacak birini.. Tam anlatacakken sesin kısılır, çünkü ördüğün o duvarlardan sesin duyulmaz..

Aklın sana oyun oynar, aslında sen o duvarları yıkmak istemezsin ki sesin duyulsun..

Sadece kendinin duyduğu o çığlıklar sussun istersin, artık sussun.. Bilmediğin bir hüzün çöker içine..

Arka mahalleye baktığında kırıldıkların, üzüldüklerin, içine attıkların, çaresiz kaldıkların, pişmanlıkların, keşkelerin hep ordadır.

Kısacası hayatta iyisiyle, kötüsüyle ne yaşadıysan seni sen yapmıştır. Bugünki haline geldiysen seni yaşadıkların bu haline getirmiştir, seni sen yapmıştır..

Bugünki güçlü kişi olmuşsundur.. Kimseye eyvallahı olmayan, kendi ayakları üzerinde duran, sağlam basan, emin adımlar atan kişi olmuşsundur.

Ama bazen de ayakta durmakta zorlanırsın, güçsüz kalırsın.. O zamanlarda arka mahalleye bir dön bak..

Sen kendini de yaşadıklarını da, mutluluğunu da, hüznünü de değiştiremezsin.. Kabullenmelisin.. Su akar yatağını bulur.. Böylesinin en iyi olacağını anlarsın ve hayatın götürdüğü yere gidersin..

İçinden geldiği gibi yaşa, istediğinde bağırmayı, haykırmayı, susmayı da öğren, zaten öğrenmişsindir belki de..

Okuduğun kitabı kapattığın an biter, bir sıradakini oku.. Bu sefer daha iyi anlayarak ve hangi türü sevdiğini bilerek okumaya başlayacaksın..

Daha iyi hissetmeni sağlayacak kitabı okuduğunda bir öncekinin sana bir şey kazandırmadığını anlayacaksın..

Sadece tecrübe kazandırmıştır, unutma arka mahalle hep orda, cebelleşme o içindeki balondan çıkmak için.. Yeri geldiğinde sana faydası olacak..

Ne geçmişi, ne anı, ne geleceği değiştiremezsin ama sana kattıklarıyla seni sen yapmıştır.. Duygulu, empati kurabilen, ders alan, dinleyen, hayatı yoğun yaşayan, ne demek olduğunun farkına vardığın bir dünya kazanırsın..

Sadece suyun nereye doğru akacağını izle ve gör.. cebelleşme..!

Arka mahalleye arada tekrar uğra ve seni sen yaptığı için teşekkür et! 😉

Duyguyla kalın, hoşça kalın..

Pınar Ş.

Tek Başınasın

Tek başınasın.. işindeki başarında, yaptığın yemeğin lezzetinde, dans ederken ki yeteneğinde, sınavda aldığın notta, edindiğin arkadaşlıkta, karşılaştığın herhangi bir sorunda, kazandığın parada, hastalandığında, en önemlisi içindeki duygularla hep tek başınasın..

Hayat sana her yaşında yeni bir tecrübe kazandırır. Aslında seni büyüten yaşın değil, kazandığın tecrübelerdir..

Senden yaşça büyük birinin sana neden nasihat ettiğini anlayamazsın. Tek başına yürüdüğün hayat denen bu yolda kendi kararlarını vermek, kendi mutlu olacağın adımlar atmak istersin. Sonradan anlarsın ki, senin yürüdüğün yoldan o çoktan geçti.. Es geçme dinle ders al ama dediğini yapma..

Çünkü başkalarının dedikleriyle ya da kararlarıyla ilerleme, sonunda üzülürsen son kararı sen versen de başkalarının etkilediğini bilerek yaşama!

Herhangi bir beklentiye girmeden doğum gününü kutlayan, ailesiyle tartışan, sevgilisinden ayrılan, düğün yapmayı planlayan, iş yerinde başarısızlığa uğrayan arkadaşına yardım eli uzatmak istersin.

Aslında doğum gününde, yılbaşı partisinde, bir arkadaşına kırıldığında, iş yerinde yaptığın hatalı bir işlemin üzüntüsünü yaşadığında, sevgilinle barıştığında ya da ayrıldığında, kardeşin bebek sahibi olduğunda…. sen tek başınasın.

Çünkü senin hayatın, senin kararların…. Sen tüm bunları ve daha fazlasını yaşarken tek başınasın.

Nasıl bir parti düzenleyeceğini, arkadaşının yanında nasıl olacağını, sinirlendiğinde nasıl sakinleşeceğini, üzüldüğünde kendi yarana nasıl derman olacağını, kardeşine nasıl sürpriz yapacağını sen bilmelisin, bu kararları tek başına vermen gerektiğini bilirsin.

Tüm bunları yaparken birinin sana yardım eli uzatacağını beklersin, istersin. Olurlar da.. Aslında yalnız değilsindir ama yine de tek başına hissedersin. Çünkü kimse gerçekten birinin yanında olamaz.

İşimiz, ailemiz sebep her ne olursa olsun kendi hayatımızın odak noktasıyız. Diğerleri ise mış gibi yaparlar..

Tek başına olduğunu kabullendiğin an her şey daha basittir, çünkü beklentin yoktur.. Sen de karşılığında yanındakilere mış gibi yaparsın, hayat tecrübelerinle bunu öğrenmişsindir. Böylece sen de o da daha mutlu olursun.. Tüm bunların gerçek dışı olduğunu bile bile…

Hayatın kocaman bir oyun olduğunu ve sen bu hayatta bir piyon olduğunu düşünürsün.. Bu uzun süreli evciliğin sonunda ebediyete gitmeyecek miyiz? Bu yüzden bu hayata geldin, rolünü oyna ve git.. Nasıl oynayacağın sana kalmış.. Senin hayatın, senin yolun, senin kararların, senin yarattığın son..

Bize seçmemiz gereken birkaç yol sunulmadı mı? Biz yanlış olanı seçtiysek yine sorumlusu biz değil miyiz? Tek başına verdiğin kararlar değil midir?

Resme büyük baktığında yanında arkadaşların, ailen, eşin, dostun kim olursa olsun sen tek başına çizdiğin o adımları atar ve yaşarsın..

İşinde.. aşkında.. tek başına verdiğin o kararlar bir sonraki hamleni belirler. Doğru karar verdiysen sorun yok, ya yanlış karar verdiğini anladıysan?

Tabii ki yanlış verilen hiçbir kararın, atılan yanlış adımların geri dönüşü yok! Kazandığın bu tecrübe iyisiyle kötüsüyle seni bir sonraki hamlene hazırlıklı olmanı sağlar. Sana bu tecrübeyi kazandıran aslında buna sebep olanlar gibi gözükse de aslında tek başına verdiğin o kararlardır.. Bunu bildiğin ya da anladığın an bahaneleri ve insanları suçlamayı bırakırsın..

Bu hayatta kimse değil, verdiğin kararlarla ve attığın adımlarla tek başına sen sebep olursun.. Bu yüzden iyi ya da kötü her anında başkalarının yardımına ihtiyaç da duysak bizi iyi ya da kötü eden yanımızdaki dostumuz, ailemiz değil, kendimizizdir!!

Sen sana sunulan bu hayatı tek başına iyisiyle kötüsüyle yaşayacak ve kararlar vereceksin.. tek başına..

Neden ebediyette yaptıklarımızı iyisiyle kötüsüyle tartıyorlar ve gideceğin son hazırlanıyor? Aynısı bize verilen bu hayatta da yok mu?

Bu hayatta kendi hayatımızdan sadece biz sorumluyuz ve tek başına sonumuzu iyi ya da kötüye hazırlıyoruz..

Bu yüzden attığınız her adım da, verdiğiniz her karar da, gireceğiniz her işte, edineceğiniz her dostlukta, evleneceğiniz her kişiden önce düşünün!

Geriye dönüp bir bakın! Dostun olmasına karar verdiğin insandan zarar gördüysen, evlendiğin eş seni mutsuz ettiyse, işinde bir kariyere imza attıysan sorumlusu sen değil misin? Tek başına verdiğin kararlar değil mi? Sonucunda üzülsen de, mutlu da olsan buna sen tek başına karar verdin ve sen bu yolu yanındakilere sundun.

Bu yüzden biraz tecrübe kazandığına inanıyorsan adım atmadan önce düşün ve sen en iyi kararı vereceksin, emin ol..

Çünkü geriye dönüp baktığında ders alacağın çok şey var değil mi? O dersler şu an doğru kararlar vermeni sağlayacak, bilmelisin.. Öyle de olacak..

İş yerinde, arkadaşlarının, ailenin ya da sevdiğinin yanında olduğunda onların yardımına ihtiyaç da duysan senin kararlarını etkilemesine engel ol. Doğrusuyla yanlışıyla senin kararların ve sen tek başınasın..

Başarıya da, kalp kırıklığına da yanındakiler değil sen sebep oluyorsun.. Yanındakiler her zaman yanında olmayacak öyle değil mi?

Hayat denen bu evcilik oyununu iyi oyna ve kazan! Geri dönüp baktığında keşke dediğin, pişman olduğun şeyleri yapma.. Yine geriye dönüp baktığında tek başına verdiğin o kararla neler kazandığına neleri başardığına bakarak aynı yolda yürümeye devam et!

Eşin, sevgilin, ailen yanında da olsalar aslında değillerdir, sen tek başına verdiğin kararların meyvesini yiyorsun.. Geri dönüp başarıp, başarmadıklarına baktığında bunu daha iyi anlayacaksın.

Tek başınasın ve öyle olmaya devam edeceksin.. Yardım eli uzatmak istediğin kişilerde, senin yanında olanlar da, sen de tek başınasın..

Şimdi önündeki yola bak ve yapmak istediğini sen seç ve yürü.. Tek başına kendi hayatının hakimisin, unutma!

Yürüdüğün yol, attığın adım, verdiğin her karar mutluluk getirsin..

Pınar Ş.

O Varsa

Bazen hayat seni köşene çeker.. Uzaklaşmak, dinlenmek, izlemek, sadece dinlemek istersin. Kısacası soyutlarsın kendini!

Ailen, dostların, arkadaşların ve daha birçok kişi yanında da olsa yoklarmış gibilerdir. Çünkü sen ruhunu sineye çekmişsindir. İhtiyacın olan bazen ruhunun doyması, okşanması, sevilmesidir.

Bazen de onun beğendiği rengi beğenmen, beğendiği o pembe ojeyi sürmen, onun sevdiği şarkıcının şarkılarını dinlemek, onun sevdiği rengin pijamasını giymek, onun sevdiği ortamlara gitmek, o ne seviyorsa onu sevmek istersin.

Onun uykudan uyandığı zamanki mayışık halini, gözlerini ovuşturmasını, esnemesini seyretmek istersin.

Akşam işten çıktığında yaşadıklarını sana anlattığında onunla o anları yaşamak, onu anlamak, ona yön göstermek istersin. O anları onunla yaşarcasına onu dinlemek istersin.

Onun sevdiği yemeği yapmak, onun sevdiği sosla süslemek istersin. Onunla beraber o sofrayı toplamak istersin.

Aynı filmi tekrar izlemeyi sevmesen de o istiyor o beğeniyor diye onunla beraber yeniden izlemek istersin.

Onunla kavgaların bile anlamlıdır. Seni anlamasını istersin, çünkü sadece bu dünyada anlayacaksa sadece onun anlayacağını düşünürsün, bilirsin.. Öyledir de..

O kavgaların sonunda onu üzdüğünü fark ettiğindeki o duyguyu seversin…

Tatil zamanı geldiğinde onunla olacağın için daha çok heyecanlanırsın, o vakit daha çabuk gelsin istersin.. Onun gidip görmek istediği yere gitmek istersin. Onunla gitmek istersin. O seviyor diye oranın havasını, suyunu seversin.

Seversin işte… Onunla olan her şeyi seversin.. Onu sevmeyi seversin, onunla kavga etmeyi seversin, sonra da özlemle sarılmayı özlersin..

Monoton hayatını renklendirecek kişinin sadece o olduğunu bilirsin.. Sabah kalk, kahvaltını yap, işe başla, işten çık eve gel, yemeğini ye.. Hafta sonu geldiğinde vakit geçsin diye aktivitelere katıl, yorulduktan sonra mola ver, bir yerde akşam yemeğini ye, sonra da bir sonraki günü aynı şekilde tekrarla.. Uyu, kalk ve yeniden başla..

O olsa bunların hepsinin anlam kazanacağını, renkleneceğini, yaşın kaç olursa olsun o olduğunda içinde hep bir çocuk coşkusu olacağını bilirsin..

Ama o gittiğinde kanatların kırılır, ne yapacağını bilemezsin, anlam veremezsin hiç bir şeye.. Onunla yaptığın her şeyi yalnız yapmaya başlarsın.. En önemlisi senden güçlüsü yoktur. Herkes sana imrenir, gezmelerine, tozlamalarına, ayakların üzerinde tek başına durmana, kazandığın paraya, gittiğin tatile imrenir..

Oysa ki sen bunları yaparken hep yalnızsındır. Ruhun yalnızdır, o içindeki küçük çocuk artık yoktur..

O çocuk da seni terk etmiştir… Fark edersin ki o olmadığı için değil, o çocuk gittiği için yalnızsındır..

O varken seni eğlendiren şarkıların o yokken anlam kazandığını fark edersin, o eğlendiğin pop şarkılarında bile ne olduğunu bilmediğin bir şey oturur içine..

Hani o yokken daha güçlü olan kişi var ya aslında içinde küçük bir serçe taşır artık.. Ne yapacağını bilemeyen korkan .. Yaralı serçeyi iyileştirecek biri varsa o da içten yara almış ama yine de güçlü kalmış kişidir..

O kişinin karşına çıkmasını çok istesen de maalesef her zaman çıkmaz.. Çünkü ruh ikizini her zaman bulamazsın. Eğer çıktıysa kaybetme.. O serçe yeniden bir çocuğa dönüşsün.. O çocuk ruhuyla yeniden başla hayata..

Hoşça kalın, huzurla kalın, en önemlisi aşkla kalın! 🙂

Pınar Ş.

Filmin Sonu

Bir filmin sonu gibi hayatımızda ki her şeyi merak ederiz. Bu her insanoğlu için aynıdır. İşimizi, sevgilimizi, eşimizi, dostumuzu, arkadaşımızı, ailemizi kısacası geleceğimizin ne getireceğini merak ederiz.

Çalıştığımız yerde verilen bir işi başarılı bitirip bitiremeyeceğimizi, sevgilimizle ya da eşimizle aramızdaki meselenin nasıl sonuçlanacağını, kardeşinin sınavının nasıl geçeceğini, dostunun sağlık sonuçlarının nasıl çıkacağını gibi bir sürü konuyu örnek gösterebiliriz.

Hayat bize öyle şeyler getiriyor ki, ne zaman ne olacağını bilemediğimiz bir meçhul gibi.. Attığımız her adımda, başladığımız her işte, kurduğumuz yuvada sonunun mutlu bitip bitmeyeceğini merak ederiz.

Çalıştığımız işte hangi noktaya geleceğimizi, iyi bir evlilik yapıp yapamayacağımızı ya da yaptıktan sonra nasıl gideceğini merak ederiz.

Hayatımızda her şey için plan yaparız, evet planlı hareket etmek gerekir ancak her şey her zaman planladığımız gibi gitmez ki.. Biz verilen bir işi doğru yaptığımızı sanarken, dışarıdan birinin bir hatayı fark etmesiyle aslında o kadar da doğru olmadığını anlarız. Doğru bir ilişkiye adım attığımızı sanarken aslında yaşarken yanlış kararlar verdiğimizi anlarız. İyi bir doktora gittiğimizi sanarken bazen o doktorun aslında iyi olmadığını anlarız. Sevgilimizle kavga ederiz ve barışıp barışamayacağımızı, her şeyin yoluna gidip gitmeyeceğini merak ederiz. Karşımıza biri çıkar o insanın doğru bir insan olup olmadığını veya birlikteyken yanlış olduğunu anlarız.

Bu sebeple hayatın planını yapamazsınız. Gün içerisinde toplantı planını, tatil planını, doktora ne zaman gideceğinin planını yapabilirsin ama hayatının planını yapamazsın ve bu yüzden filmin sonunu merak eder gibi hayatının sana ne getireceğini hep merak edersin.

Ben kadere inanıyorum. Kaderin kısa bir açıklamasını yapmak gerekirse; kader Allah’ın önceden ne olacağını belirlemesi değil, insanoğlunun nasıl hareket edeceğini sadece önceden bilmesidir.

Kader diye bir şey olduğuna inanlara gelsin bu yazım. Neye karar vereceğimizi aslında biz bile bilmiyoruz. Olmasını istediğimiz bir şeyin olmama sebebi biz miyiz sorusu da bu noktada akıllara geliyor. Bu işin içinden kimsenin çıkabileceğini sanmıyorum. 🙂

Her şey planladığımız ya da istediğimiz gibi gitseydi hayat ne de güzel olurdu değil mi bize göre.. Keşke böyle olsaydı değil mi? 🙂 Böyle olsaydı da hayat bir sınama dünyası olmazdı.. Bizi biz yapan, insan olmamızı sağlayan şey ve sadece biz de olan şey akıldır.

Filmimizin sonunu bilemesek de aklımızla en doğru sonuca varmayı başarabiliriz. İnsanlar sinirlendiğinde, kızdığında, kırıldığında, küstüğünde yanlış kararlar verir. Kendisi için doğruyu bilemez ve seçemez. Bence şunu öğrenmemiz gerekir, bir karar vereceksek ya da bir seçim yapacaksak eğer sinirliyken değil, kendimize vakit ayırıp sakinleşince vermeliyiz. Aksi halde o merak ettiğimiz filmimizin sonunu hiç istemediğimiz şekilde sonuçlandırabiliriz.

Bu hayatta her şey bizim elimizde kısmı kesinlikle doğru.. Kendi hayatımızı kendimiz belirliyoruz. Yanlış kararlar vermemizin ve kendi hayatımızı kendimizin zorlaştırmasının sebebi yeterince düşünmemek!

İnsanlar yanlışlarından, hatalarından ders çıkarır. Bundan 3-5 sene önce yeterince düşünmediğimi, yeterince empati kuramadığımı, daha fevri olduğumu biliyorum. Bana soruyorlar şu an nasıl empati kurmayı, sakin olmayı, iletişim kurabilmeyi başarıyorsun diye..

Neden biliyor musunuz? Yanlışlarımdan, hatalarımdan ders çıkarabilmeyi ve bu yanlışlarımın kimseyi değil beni etkilediğinin farkına vardım. İnsanlar 20,25,30 belki 40 yaşında yaşadıklarından ders çıkarır. Çünkü geldiği yaşa kadar zorluklarla, zor kararlar vermekle karşılaşmamıştır ya da hayatta ki şansı iyidir. 🙂 Neyse ki ben yanlışdan erken döndüm. 🙂 En azında bundan sonra düşünmeyi ve empati kurmayı öğrendim. Şu an bunun meyvelerini yiyiyorum. Size de tavsiye ederim.

Demesi kolay diyeceksiniz! Belki de haklısınız. Çünkü insana söylenen hiç bir şeyi dinlemezler, kendileri için doğru bildiğini yaparlar, bu her zaman böyle ve böyle olacak. İnsanlar yaşayarak kendi için daha doğru kararlar vermeyi öğrenir. Bu yüzden doğanın kanununda keşke demek yok mudur?

Her zaman doğru bildiğimizi yapmaya çalışırız ama o her zaman doğru karar ne yazık ki olmaz. 10 sene öncesinde şimdiyi, şimdi ise 1,2,5 yıl sonrasını merak ederiz. Kararları biz versek de hayatın ne getireceğini bilemediğimiz için filmimizin sonunu hep merak edeceğiz. Benim de şu aralar merak ettiğim şeyler var ve bu yüzden böyle bir yazı yazmak istedim. 🙂

Son kararlarınız hep mutluluk getirsin. 🙂 Hoş kalın, hoşça kalın!

Başa Çıkacağız

İnsanoğlu başa çıkamayacağını düşündüğü olaylar karşısında ne yapar?

Bu durum 1 yaşında bir çocuk için de, 25 yaşında bir genç için de, 70 yaşında bir dede için de aynı değil midir?

Her zor duruma düştüğümüz an da nasıl başa çıkacağımızı düşünmez miyiz, bazen de dünyanın başımıza yıkıldığını, o durumun nasıl geçeceğini, hiç bitmeyeceğini, hep sorunların kendisini bulduğunu… Hayat hep böyle değil midir? O an karşılaştığımız sorun bittiğinde her şey yoluna girecek sanmaz mıyız? Umut işte tam da bu nokta da devreye girmez mi? Evet o sorun geçecek, her şey yoluna elbet girecek eninde sonunda.. 🙂 Geçip gittiğinde ise rahat bir nefes alırız. Unuttuğumuz bir şey var! Hayatın gelip geçici bir sınav olduğunu atlıyoruz. Bir sınavımız biter ve gereken dersi er ya da geç alırız ama daha sonra sıradaki deriz bilmeden! Bu da hayatın cilvesi işte..

İçinden çıkamayacağımı düşündüğüm o kadar çok şey oldu ki.. Hayattan biraz tecrübe kazandıysam eğer şuna inanıyorum; geçecek ama iz bırakacak! Belki yüreğinde, belki hislerinde, belki düşüncelerinde, belki de kalbinde..

Bunu biliyoruz ancak bunların hepsi bize birer ders değil midir? Bu yüzden hayatta değil miyiz? Bu yüzden duygularımız var, bu yüzden hislerimiz yaş geçtikçe kuvvetleniyor, bu yüzden insanız!!

Başa çıkamayacağımızı düşündüğünüz anlarda sizi iyi hissettirecek ne varsa onu yapın, önce nefes alın ve içinden çıkamayacağımız hiç bir sorun olamayacağını düşünün.. Bir olay var ise ortada bir senin üzerinde ilerlemiyordur. O duruma gelmene sebep biri ya da birileri vardır.. Evet empati duygunuzu kaybetmeyin ama önce siz ne istiyorsanız onu yapmak için adım atın. Evet bu durumlarda çok yardıma ihtiyaç duyarız, yardım alın tabii ki ama son karar,son fikir sizin olsun.. En doğruyu sen biliyorsun. Çünkü o olay içinde olmayan seni anlamış gibi yapar o olayı yaşamamışsa seni senin kadar anlamaz bunu bilmelisin. Bu yüzden kendi doğrunu yap! Kendi doğrunla yanlış yapmak, başkalarının doğrularıyla yanlış yapmaktan çok daha iyidir, unutma!!

O olay karşısında kendi bildiğini yap, kendini savun, kendi yolunda ilerle ya da kendi doğrunla konuş.. İşte o zaman daha kolay geçecek, dene! 🙂

Bu hayatta kendiniz için yaşayın!! Burada parantez açmak istiyorum; İnsan kendisi için yaşadığında, kendi bildiği doğrularla adım attığında mutlu olur.. Mutlu olacağını sandığın ve mutlu olduğun yeri ayırt etmekte sana kalmış işte.. Düşün, mantığınla değil, aklında hareket et! Bu iki noktada ince bir nüans var ve çok karıştırılır.. Ben hiç mantığımla değil, aklımla hareket ettim. Çünkü akıl eşittir kalp! 🙂

Aklımın, kalbimin kabul etmediği hiç bir şeyi yapmadım ve hayatımda kalıcı hasar bırakacak bir olaya neden olmadım.. İnsanız tabii ki ama gittiğim yol doğru olduğu sürece doğru adım atacağıma inanıyorum.

Başa çıkamayacağımızı düşündüğümüz olaylarda ne yapıyoruz? Aklımızı, kalbimizi ve kendimizi dinliyoruz. 🙂 Son kararlarınız mutluluk getirsin. Kendinizi sevin, başa çıkamayacağınız hiç bir şey olmayacaktır!

Hoş kalın, Hoşça kalın..

Hayat

Yaşamdan alıntılar, hikayeler, başımıza gelen herhangi bir olay.. her zaman hepimizi etkilemiştir, öyle değil mi? Çünkü; bir çoğumuz benzer olaylar yaşıyoruz.

Konuşmayı değil, yazmayı benim gibi sevenlerdenseniz eğer siz de kendinize bir blog oluşturabilirsiniz. 🙂 Amacım para kazanmak değil, yaşamdan hikayeleri paylaşmak. Ne kadar insana ulaşırsam bu beni o kadar mutlu edecektir. Ben küçüklüğümden beri günlük yazmayı, hissettiklerimi oraya dökmeyi hep çok sevdim. Sevdiğim için de bu bloğu yazmaya da böyle karar verdim.

Hayata bakış açıma gelecek olursak sıkça duyduğum kelime ”Pollyanna” cılık oynamak! Belki yaşam tarzım belki ailemden öğrendiğim belki de yaşanmışlıklarımın beni buraya getirmesi.. buna tam açıklık ben de getiremiyorum. İnsanlara önyargısız bakmanın iyi bir şey olduğunun farkındayken bazen bu durum hayat kırıklıklarına ya da ileri ki dönemde güvensizlikleri neden olabiliyor. Benim tarzım insanlara yaklaşıp daha sonra karar vermek oluyor. Belki de bu herkesi kendim gibi sanmam da olabilir. Her ne derseniz deyin benim gibi böyle insanlar vardır. Öyle değil mi?

İnsanlar yaşadığı hayat tecrübelerine göre olgunlaşırlar. Bu yüzden ”akıl yaşta değil, baştadır” sözü benim hayata bakış açım.:)  

Gündelik hayatımızda yaşadığımız yoğunlukları azaltmak ”bir işim vardı acaba ne yapacaktım” derdinden kurtulmak için notpadinize ya da ajandanıza notlar alın. Yapacaklarınızı, yaptıktan sonra madde madde eleyin. Ben yapıyorum emin olun birçok şeyi kafamda tutmak zorunda kalmıyorum.

Ben özel firmada sosyal medya işiyle uğraşıyorum. Yani yine yazıyorum. 🙂 Sevdiğiniz şeyleri yazmaktan korkmayın. Neyi seviyorsanız bu hayatta o yöne adım atın. İster iş olsun ister hobi olsun. Sevmediğiniz şeylerden mümkün olduğu kadar uzak durun. Bazen mecburiyetten yapmak zorunda olduğumuz, söylemek zorunda olduğumuz, gitmemiz gereken yerler var, biliyorum. Bu da kaçamayacağımız noktalar, hayatın getirdikleri.. 

Şu yaşam şartlarında biraz da olsa mutlu olmak istiyorsanız imkansızı hayatınızda kaldırın. İstediğiniz bir şey için mücadele edin. İstediğiniz olmasa bile en azında pişman olacağınız, keşke diyeceğiniz bir durum ileride olmayacaktır. Pişmanlıklar hepimizin canını yakan şeyler. Yıllar önce kendim için imkansız olduğunu düşündüğüm bir kaç nokta oldu. Aslında yıllar sonra anladım ki, imkansızlık asıl şimdiymiş. Bu sebeple bazı şeyleri es geçmeyin. Elbette hayatta ulaşamayacağınız şeyler olacak, bunu anladığınız an da ise yeni bir yol çizmeyi unutmayın.

Yeni yollar çizmek kaderin değil, bizim elimizde olduğunu düşündüğünüzde o kadar da zor gelmeyecektir. Yeni yollar bize hep yeni hayatlar sunar. Şansımız yaver giderse belki hemen belki bir zaman sonra ama yeni bir kapımız hep olacaktır!

Şimdilik hoşçakalın:)